Ve Bana Her Gün Sensizlikle Başlar

I

Bir gün gelir sen de anlarsın

Avuçlarında bir kelebek öldüğünde ağlarsın

II

Gözyaşların süzülür

Umutların azalır

Hayallerin üzülür

III

Her sabah uyandığında

Yanağındaki ıslaklık

Eski fotoğraflarımıza akıttığım yaşlar

Ve bana her gün sensizlikle başlar

IV

Yokluğunla kirlenen bir şehir

Evler ki devlerden büyük

Kılımı bile kıpırdatamadığım

Aşk diye sırtıma vurduğun bu yük

Ferhat’ın deldiği dağlar gibi

V

Eski zaman hikayelerinin

Sarı cadıları

Kulağımı çınlattığında

Kazan kaldırır hatıralar

Yıkılır gönlümün surları

Fatihinin geldiği çağlar gibi

VI

Caddelerde bıraktığın mirasa

Leş kargası gibi zaman üşüştü

Bu gözlerden nasıl bir düşüştü

Sokağın başında

Yüz vermediğin dilenci

El açmış ellere

Hala içten içe ağlar gibi

VII

Seni dünya gözüyle

Son gördüğüm yerde

Son verdim

Geri gelme ihtimaline

Son kalan ekmeğimi yedim

Nasip dedim

İşte bu yüzüne hasret yüzsüzlük

Beni hayata bağlar gibi

Mustafa Altay