Senden Sonra

Bizi ölüm ayırsın demiştim
İkimiz de sağız
Demek ki
Büyük konuşmuşum
Hayattayız ama ayrı
Birbirimize yasağız

Senden ayrılırsam ölürüm deyişimi
Yüzüme vuruyor senden sonra
Aldığım her nefes
Senden ayrı yaşayabiliyormuşum ama
Hala başka bir kalbi
Yaklaştıramadım sol tarafıma
Sağ omzuma yatmadı kimse
Senden sonra

Senden sonra

Aynı yollarda yürüdüm
Karşılaşmayacağımızı bile bile
Aynı duraklarda bekledim
Otobüsler beni ısrarla
Sensizliğe götürdü
Derin bir sessizliğe büründü
Sana güller kopardığım parklar

Son bir ümidim vardı

Onu da yok ettin
Gittin her şeyi
Bombok ettin

Senden sonra hep eksiğim

Her gün yarım
Her sabaha sensiz uyanır
Rüyalarda sesini duyarım

Mustafa ALTAY

Ağıtlar Yakacağım Umarsız Gidişine

Ağıtlar yakacağım umarsız gidişine Bu sevdanın gönlümde ansızın bitişine Mevsimlerimi çaldın beni neden bıraktın Gittin ardında yaralı bir beden bıraktın Kulağımda çınlayan gürültülü tren sesi Gittin yarım kaldı her şey gönlümün prensesi Şimdi güne perde arkasından bakıyorum Yokluğunda can veren aşkımı yakıyorum Metro gişelerinden karşıma çıkardın ya Gittin de sensiz daha anlamsız oldu dünya Kaybettim galiba sensiz yerlerde aklımı O sandıklarda hala resimlerim saklı mı

Mustafa Altay

Ankara Seninle Güzeldi

Sandım ki yirmi üç yıllık bahtsız talihim Seninle düzeldi Sana hiç söyleyemedim ama Ankara seninle güzeldi İlk elinden tutuşumu hala unutamadım Baktıkça gözlerin nasıl parlardı aya Şahidimiz Güven Parkın yediverenleri olsun Metronun yürüyen merdivenleri olsun Biz iki ceset bıraktık Kızılay’a Sevgimizi herkesten gizlemedik mi biz Çamlıkta gün batımını izlemedik mi biz Hiç ayrılmayalım diye söz vermedik mi biz Şimdi hangi sokağına dalsam Cebeci’nin Hatıranı saklıyor her metrekaresi Varsa da bulamıyorum yok bu işin çaresi Sanki şehrin her caddesinde hayallerin duruyor Ben ne söylesem Sağır sultan bile duyuyor Sen hala uyuyorsun

Mustafa Altay

Anlayamadığım Bir Yerdesin

Anlayamadığım bir yerdesin Ben sana kollarımı açıyorken Sen önünü riyakar paşalara ilikleyen Sahtekar beylere kaçıyorsun Belki bir saray oturmak istediğin Gönlümün tahtına fetret devrini yaşatıyorsun İşe güce bakmak ne mümkün Akıl çemberimi kuşatıyorsun Anlayamadığım bir yerde yaşıyorsun Günbegün kendini aşıyorsun Ayaklar altına mı aldın hayallerimi Bu halime alınmadın da Söyle hangi beyaz atlı prens çıktı falında Hangi ağızlara sakız oldum Gönül bağında nasıl soldum Demini aldın taşıyorsun Kabuk bağlamış yaraları kaşıyorsun Anlayamadığım bir yerde yaşıyorsun Düşlerde peşime taktın suretini Aşk diye başıma sardın hasretini Anlayamadığım bir yerdesin Nerdesin! Sen artık bu oyunda son perdesin

Mustafa Altay

Beddua

Bazen bir yağmur olup saçlarımı ıslattın Bazen bir kar ellerimi üşüttün Sensizlik çölünde susuz bıraktın mesela Ama Bir gün bile güneş olup Doğmadın dünyama İçimi ısıt dedim sen yaktın Bana tepelerden baktın Şimşek olup çaktın Gönül ağacıma Dön dedim Başımı döndürdün güzelliğinle Sana hiç beddua etmedim ama Sabrımı taşırdın Benim içim böyle yanarken Mutlu olmayı başardın İçimdeki yangın sönse Mevsimler yeniden bahara dönse Bu böyle olmayacak Sen CEHENNEM ATEŞİNDE YANMADAN Benim içim soğumayacak

Mustafa Altay

Bir

Belki bir gün Bu bir 1 Nisan Şakası dersin Ya da 1 Mayıs günü Gönül terimin hakkını verirsin Soğuk bir ocak akşamı ocağımı söndürüşümün Yakıcı bir temmuz günü bağrımı yakışının Farkına varırsın Belki yeniden geçeriz eski tozlu yollardan el ele Yine uğrarız bir çay içmek için çamlığa Gel ki yokluğun dünyadaki en yıkıcı zelzele Bir umut ver yeniden çıkayım aydınlığa Canlansın gözümde hayaller bir bir Hani olacaktı ya evimiz bir artı bir Kaybedilmiş bir maçız biz Beraber kalmamıza rağmen bir bir Bu aşk değil vefasızım Hasret değil ölümle bir Şimdi günlerden Ekim on bir Bana artık yalnız sen bir Sevinsem bir üzülsem bir Resimlerdeki gibi gülsen bir Halimi arz ettim sana bir bir Çektiklerim sensizliktendir

Mustafa Altay

Bir Ceylanın Kalbinde Unutulmak

Nefretle bakan gözlerinden Gördüğüm kadarıyla Bazılarının da kararıyla Amacın benden bir an önce kurtulmak Ben ise istiyorum Gözyaşlarımla kurutulmak Gönlünün sahillerinde Gördüğüm manzara Kuşların göçü vefasız diyarlara Her aşığın dileği biraz huzur bulmak Benim nasibimse bir ceylanın kalbinde unutulmak Hayır diyorsun hayır vardır her şerde Sevaplarımı unuttum ellerini tuttuğum yerde Şahidimdi bir zaman Ankara Üst geçitlere seninle çıkma heyecanı Baş başa koyduğumuz o anı Çıkma ihtimali olan falı Hatırladığımda yokluğunla akıttığın kanı Taşıyamadı taştı dereler Zamansız gidişinle utandı seneler Bin yıllık uykudan uyandı keder

Mustafa Altay

Bir Kere Gelmedin

Ben seni bin defa bekledim Sen bir kere gelmedin Ben seni bir defa istedim Sen bin defa olmadın

Mustafa Altay

Cebeci Tanyeli

Korkardım bir gün üstüme düşecek bir tanesi Düşecek de beyaz gömleğimi mahvedecek diye Cebeci Tanyeli’de karadut ağaçları Hala nöbette sokağın girişinde Ben hala aynı korkuların esiri Hala aynı kokuların peşindeyim Geçmedi yokluğunun tesiri Beni sorarsan hep aynı işte Gözü yaşlı şair Ve hep sana dair Bildiğim düşündüğüm konuştuğum ne varsa Cebeci Tanyeli’de Hala boş o güvercinlere güldüğün arsa Ve hala yokuşu senin bakışın Beni yakışın gibi Yorucu ve kavurucu günlerde Ne zaman geçsem aklıma gelir Metrodan çıkarken Beni görüp bana GÜLÜŞÜN Hala öyle canlar yakıyor mu Yağmurlu gecelerde şimşekler çakıp Sen korkudan bir mum yakıp Şimdi kimin cesaretine sığınıyorsun Gönül sahilimde yaktığın gemiler Hangi hayallere demir atıyor Hangi limanlara mutluluk katıyor Varlığın Rüzgarda savrulup uçuşan saçlarından Bir tel koptuğu zaman Kim saklıyor günlüğünde o teli Ben bu sessizlikten ve sensizlikten Göçüp gidersem bir gün Şahidimdir Cebeci Tanyeli Ben her halinle sevdim seni

Mustafa Altay

Yaşıyorum Yazıyorum

Son bir kalem kaldı savunmam gereken Artık onun için yaşıyorum ve Son bir kalem her şeyi anlatmak için Yazıyorum

Mustafa Altay

Yaşayamadığım Bir Aşktı Bu

Benim yüreğimde kaldı sadece Hiç yaşayamadığım bir aşktı bu Parklardaki banklara ıssız gece Aşkım yazamadığım bir aşktı bu Hep düşünüyorum bu hale nasıl Kimin bedduasıyla olmadı vasıl Güzel gözlerinle denize nazır Oturamadığım bir köşktü bu

Mustafa Altay

Yaktın da Gittin

Bilmiyorum bilemem şimdi nerelerdesin Gökten yıldızlarımı söktün de gittin Çınlıyor kulağımda hala o güzel sesin Gözyaşımı yerlere döktün de gittin İster miydim sanki böyle olmasını Son defa yüzüme baktın da gittin Sana getirdiğim gülün elimde solmasını İster miydim beni yaktın da gittin Kurudu kaldı gönül ırmağım Sel gibi aşağılara aktın da gittin Boş kaldı yüzük parmağım Al duvağı başına taktın da gittin

Mustafa Altay

Üç Talakla Boşuyorum

Ayrı kıtaların aynı insanıydık bir zamanlar Şimdi aynı şehirde iki yabancı Karşılaşınca selam veremeyecek kadar Uzağız artık Baş başa iken hayallerimiz Şimdi kendi gerçeklerimin arkasından koşuyorum Aşkınla kıydığım nikahımı Üç talakla boşuyorum

Mustafa Altay

Unuttuğun Adamı Uyutmuyorsun

Bazen Çekilişsiz kurasız Hediye edeyim diyorum Yoldan geçen herhangi birine Ya da bir hayır kurumuna bağışlayayım Bende unuttuğun kalemini defterini kitabını Ama hayret! Sen pek unutmazdın Heleki kusurlarımı Isıtır ısıtır her gün soframa koyardın Yemeyi unutmazdın içmeyi Unutmazdın her gün aynı saatte Aynı sokaktan geçmeyi Adını unutmazdın 'adımı' unuttuğun gibi Listeler yapardın unutmamak için Çarşı pazara gittiğinde Unutmazdın hesabında ne kadar lira var Paran bittiğinde Anlayamıyorum bir türlü Bu akıllara zarar zeka Ne yaptım da unutmaya layık gördü beni Unutup gitti bende birçok şeyi Şeytan diyor topla at hepsini çöpe Ama kıyamıyorum Fotoğraflarını eskitmişim öpe öpe Ara sıra hatıralara sarıyorum Kokunun sindiği küpeler kayboldu Evin her tarafında deli gibi arıyorum Merak ediyorsan Beni deliliğimle Baş başa bıraktığın bu evde Olan biten bu işte Bir tarafta hatıralar Bir tarafta parmak izinin kaybolmaya başladığı eşyalar Ama sende hiç vicdan yok Hala Unuttuğun adamı Uyutmuyorsun

Mustafa Altay

Söylenmemiş Bir Söz Gibisin

Söylenmemiş bir söz gibisin duru Hayalinin geçtiği yollarda güller kupkuru  Gizemlisin yasak sırlı Hem akla yatkınsın Hem mantığa aykırı

Mustafa Altay

Seninle Aynı Şehirde miyiz Hala

Söndü ışıkları sokak lambalarının Ay ışığına mahkum oldu ayna İçimde bir tedirginlik Seninle aynı şehirde miyiz hala Sanki geçtiğim yerlerden Az önce sen geçmişsin gibi Yerlerde gururumu ezen Ayaklarının izi Dile gelse ağaçları Konur’un Ya da Kızılay’da ilk buluşmamız Sanırım en büyük sorun Biz bu aşka hiç başlamamışız

Mustafa Altay

Seni Kimselere Anlatamadım

Uzayıp giderdi geceler sensiz Karanlığıma ışık katamadım Nasıl aşkım derdi heceler sensiz Bunu kimselere anlatamadım Bir mezardı sanki yorgan yastığım Korkumdan içinde hiç yatamadım Sensiz bilmem kaç yaşıma bastığım Günü kimselere anlatamadım Yavaş yavaş geliyor ömrün finali Bu kabusu hâlâ atlatamadım Kurban olup sana başım kınalı Sonu kimselere anlatamadım Sanmaki haksızına haklısına Deliye çıktı zamanla tam adım Dünyanın bile en meraklısına Yani kimselere anlatamadım Bir sır olup kaldın hatıramda sen Yanıp durdun hep aha şuramda sen Bir buruk rüzgardın gönlümde esen Seni kimselere anlatamadım

Mustafa Altay

Sen Artık Başka Baharın Gülüsün

Sen istersen bir ömür gelme Ama gelene taktığın çelme Hâlâ evlat acısı gibi kor Her gün koyuyor Her sabah uyandığımda evim Sen varmışsın gibi kokuyor Hayat zalim dünya yalan İş, işsizlik falan filan İnsanlık başını almış gidiyor Ben sana geldiğimi sanıyordum zanlarımla yanıyordum Sona gelmişim meğer Bana verdiğin değer Bir itin biti Sorunlarla kalkar Kaygılarınla yatardın Hep bire bin katardın Bir gün geleceksin diye beklememe rağmen Bin gündür gelmeyişini Buna yoruyorum Ara sıra eski resimlerimize soruyorum seni Çerçeveler çatlıyor hâlâ güzelliğinden Sarım Biz beceremedik Dünya evine bir yastıkta kocayacak İki kişilik örtü seremedik Kulağımda sadece kaldı gülüşün Belki de sen artık başka baharın gülüsün

Mustafa Altay

Rüyalarımın Gelini Gerçeğimin Gidenisin

Gözyaşlarımın selini Yuttu ayrılık denizin Rüyalarımın gelini Gerçeğimin gidenisin Güneş gibi yakıyordun Karalara çaldın beni Bahar gibi bakıyordun Yar kışlara saldın beni Yandı mumun yalan yere Tahammül edemiyorum Şarkımızı çalan yere Ben artık gidemiyorum

Mustafa Altay

Özgürsün

Terk etsin ruhunu kalbindeki korku
Silinince ellerinden benden kalan son tortu
Kurtuldun demektir
Gözlerimin hapsinden
Şiirlerimden
Anıların teker teker hepsinden
Sabahları seni izleme keyfini
Varsın başka gözler sürsün
Dilediğin kadar gez dolaş yalnızlığında
Artık özgürsün

Mustafa Altay

                                                                                               

Ömür

Bir gün bu pencereden Yıldızlara bakarken Son bulacak ömrüm Ay gözlerin gibi parlak Gece yokluğun kadar siyah Ne güzel son nefeste Bir kez daha adını söyleyebilmek

Mustafa Altay

Hayalini de Her Halinle Yanında Götür

Bir gece açık unuttun ya Gözümün musluklarını Sabahına su bastı Gönlümün yangın yerini Şimdi söndürdüğün ateşin Keyfini sür Artık girebilirsin kaygısız Dünyanın evine Gidebilirsin en gerçekçi hayatlara Masalsız hayalsiz Benden hür Tek bir isteğim var Giderken Her rüyada Bölük pörçük uykularıma gönderdiğin Hayalini de her halinle Yanında götür

Mustafa Altay

Gitme Samanyolumun Işığı

Gitme! Yıkar hayallerimi sensizlik depremi Bir buzdağına çarpar Yüreğimden yüreğine yol alan gemi Korkar ellerim Çocuksu gözlerim korkar Gitme! Yollarımda ölüm kokar Gitme! Yarınlarım şaşırır Hangi zaman diliminde biteceğini Üşürüm sen yokken Mart kapıdan bile baktırmaz Hatıralarım yanar Sana yalnız verebileceğim bir aşk var Gel kırma bu aşığı Gitme samanyolumun ışığı

Mustafa Altay